ADABIYATİ TÜRKIYE

Ali Püsküllüoğlu

2008-07-02T15:22:00.000-07:00

Ali Püsküllüoğlu

Farsi:Yashar A Sarami

____________________

علی پوس‌کول‌لو اوغلو

برو به باد بگو

به بادی که بادبا‌ن‌ها را می‌افرازد
بادبادک‌ها را می‌‌پراند بادی که به بادی که

به بادی که با برگ‌ها باران می‌‌آورد

رودخانه‌ها را که می‌جوشاند
به بادی که فر و افره دارد

بادی که راه می رود
در باغ و دشت و خیلی یَل در دل کوهستان

سبک‌تر از پر پرنده‌ها
به بادی که از پی ابرها می‌اید

به بادی که در سفرهای دور و دراز
گل می‌دهد

بگو به به بادی که خیلی کافر
خیلی قه قه
خیلی رند
آهسته می‌خندد

بادی که دستش می خورد به بال
عقاب‌ها
کبوترها و پرستوها

بگو به بادی که بال بالِ بالهای ِعشق است

_____________________

Tarık Günersel

2008-06-27T00:07:00.000-07:00

Tarik Günersel /Öncesi

طارق گونر سل

Farsi : Yashar Ahad Sarami
___________________

جلوتر

بگیر دارو ندارم را
و
بده مرا هر چه دارت را

1

نزدیک است همین همین جا تنهایی مان
به سوی دریا حرف زدن
با کسی که دیگر کنارت نیست
با جان و دل از پستچی ها تشکر کردن
و خیلی نزدیک است دیگر نگاه نتوانستن به چشمهایت

خیلی نزدیک است همین همین جا مزه ی فراق را چشیدن خیلی همین نزدیکی ها
چون برگشتن دیگر دور است
تنها کارِ کور همین گفتگوست
تنها همین گفتگو
و عادت کردن به دنیاهای تازه ترمان
شایدی ست بعید

2

دل هایمان
گرِ سفیدی شده
بارش را برداشته
دردی نیست محبوب من به دل نگیر دردی نیست
آنجا
در انتظار ما خواهد بود
وقتی که بیدار شود
صبح و سحرهای دوباره ی دیدار و کنار

____________________

Nazım Hikmet

2008-03-18T11:19:00.000-07:00

şiir/karıma mektup/Nazım Hikmet

_______________________

ناظم حکمت

فارسی: یاشار احد صارمی

نامه ای به زنم

یکدانه ام
در آخرین نامه ات نوشته بودی: م
م " سرم زُق زُق می زند و دلم خیلی خُل و چِل
اگر تو را دار بزنند
از دست اگر تو را بدهم "م
می گویی : م
زندگی دیگر هیچ، می میرم! م
زندگی می کنی زن خوب من ، م
مثل مه سیاه یاد من در باد گم می شود
زندگی می کنی خواهر موطلایی دل من
غم مرگ در قرن بیستم لِفتش به یک سال می رسد. م
مرگ
مرده ای که از طناب آویزان . م
راستش دلم هیچ به این مرگ رضا نمی دهد
ولی مطمئن باش عشق من
اگر قرار باشد حلقه ی دار را
دست عنکبوتی و سیاه مردی کولی
دور گردنم گره بزند، م
برای دیدن ترس در چشمهای آبی ام
بیهوده به ناظم نگاه خواهند کرد! م

من ، م
در تاریک روشنای واپسین سَحرم
تو و دوست هایم را خواهم دید، م
و تلخی ترانه ای نصفه مانده را به خاک خواهم برد ... م
زن من
زن ساده دل من
زن طلایی ،م
زنبور من که چشمهایت شیرین تر از عسل است :م
اصلا چرا برایت می نویسم
که حکم اعدام خواسته شده ؟ م
هنوز چند روز از محاکمه گذشته است
و سر آدم را مثل تربچه که از گردن نمی کَنند. م
حالا این حرفها را ول کن . م
کی مرده کی زنده .م
پول و پله ای اگر در بساط داری
برایم زیر پیراهنی و شورت بخر،م
امان از دست این درد سیاتیک پایم وای ، م
و از یادت نبر که
زن یک زندانی باید همیشه به چیزهای خیر فکر کند.م

______________________

EDIP CANSEVER

2008-02-19T23:14:00.000-08:00

ادیب جان سِوَه ر

فارسی : یاشار .ا. صارمی

__________________________

از روزها

ها ، ها بله ، بله
راستش درست نمی دانم
گیج
ویج
این طوری می گذرانم
می گذرم گیج و در این ویجی شهری
دیواری، تو ، در اندامت ویژه گی های پاییز
دوست و آشنا همه گی آنجا جمعشان جمع .م

شهری؟ چهره ای ؟ هزار هزار چهره ای ؟ شهری؟م
سفید؟ خیلی چه سفید!؟ آن قدر زیاد سفید ؟م
این ها را از خودم مثل یک نشانی می پرسم
من
مردی خوشبخت
عقب مانده ای از آینده
برای حزنم، قلبم، سرماهایم.م

از آینده در ترس در پروا منم خوشبختی که بر می گردد ترسو
به این صدای کوچک جهان گوش بده
نگاه کن به دستهای من که گرفته اند
شاخه ای ، پارچه ای، دریایی را
ندانستنی معشوقیتی چنین
که از نعناها ، از عطرها، از زیزفون ها آمده . م
یعنی
از دور هم نمی توانی چهره اش را بشناسی
چهره ای که اسمش اسمِ محبوبترین شاعرت است.م

حتی می پرسی
می خندی، بخند! چرا که نه
گریه ؟ پس گریه کن
این طوریا گاهی که خواهی خندید گاهی زاری
قاچی از بِهِ پوست کنده به چشم هایم می آید
حیِن صورتی شدن در آب جوشیده .م

حرفم ، حس ام ، ترانه ام
در همین غم ها همه ی چهره ها یکی می شوند
هی یادت باشد بودنش مهم است
در نگاه دیگر تو آسمان ها هم هست ، خیلی راست
دسته ی پرنده ها، خیلی کج
دنیای آدم هایی هم که چشمی به تو دارند و چشمی به ساق پاهایت
دنیایی شبیه همین ساحل ها زیرِ مشت و لگد های خجول آبها
یا این برگ ها که آرام و آهسته می سوزند

می فهمی؟م
حتما می فهمی
دست خودت نیست
ناکامی هنوز در قرار و مدار.م

چی ؟ از آبی می پرسیدی. از آبیِ چشمهایم که می ریخت روی صورتم آبی ؟ م
آبی رنگ نیست سرشتی ست در من
و ناکامی من
و شاید ناکامی همه ی کسان
برای زمانی در زبان زد خواهد بود
زبان زد
اندیشیدن به غروب جز اندیشیدن به غروب مگر می تواند چیزی دیگری هم باشد؟ م

من
خوشحالی که شرمسارانه از آینده برمی گردم
شما چه؟ م
ای دمدمای غروب هایی که بی نوبت بی وقت از راه سر می رسید.م

_________________

EDIP CANSEVER

2007-07-04T08:51:00.000-07:00

ادبیات امروز تورکیه

ادیب جان سه‌وَ‌ر

فارسی: یاشار احد صارمی

n برای لیدی‌ آ.

بعد از ظهر ۱

آدم عادت می‌کند به همه چیز.
به بعد از ظهرهای گرم بهار
به جنگ، به دردِ عاشقی.
پسرک روزنامه‌ فروش هر روز این طوری مغرور.
باز هم بستنی فروش من که بوی وانیلا می‌دهد در این در و آن در.

این هم از خورشیدِ تازه‌ی بعد از ظهر من.
در پنجره‌ها مو طلایی‌های کوچولو،
همه چیز سرراست و درست، همه چیز روبراه
ولی این دلشوره را نمی‌فهمم.
زندگی که زندگی‌ست
مستی‌ام که مستی.
آه! اگر می‌شد روزهای کهنه را به یاد نیاورد.

بعد از ظهر ۲

این روزها سرم را گرم می‌کند
این خرت و پِرت‌ها، این دلشوره‌ها
شعرهای بعد از ظهر گرم،
و تازه‌ترین عشقم،
درخت‌ها و غیره
امروز کهنه‌عاشقی‌هام در دلم بیدار.

شعری برای زن‌ها.

Özdemir Asaf

2007-04-04T01:41:00.000-07:00

اؤزده‌میر آصف

فارسی: یاشار احد صارمی

_____________________

اغوا

ترجمه‌ی دومی

وا کن درایِ شهری را که توش زندگی‌ می‌کنی
آخه تموم نمی‌شن حرفایی که می خواهم بهت بگم
لحظه‌هایی که از عمرم این همه سال دزدیدم با اسم تو گره خورده
می‌گم وا کن درایِ شهرتو که تو توش زندگی‌ می‌کنی
اونجا تنگ شه دلمون واسه شهرای دیگه
آخه من و تو دیگه سیر نمی‌شیم با این خونه‌ها
با این کوچه‌ پس کوچه‌ها
با این میدونا.ه

ترجمه‌ی اولی و چهارگوش

درهای شهری را که تو در آن زندگی می‌کنی برایم باز کن
حرفهایی که با تو دارم با گفتن تمام نمی‌شود
با نام تو گره خورد این همه سال زمان‌هایی که از زندگی‌ خودم دزدیدم
درهای شهرت را برایم باز کن
آنجا با هم دلمان لک بزند برای شهرهای دیگر
ما دیگر سیر نمی‌شویم با این‌خانه‌ها،ه
با این کوچه‌ها،ه
با این میدان‌ها

n

دو ترجمه‌ی مختلف همین شعر از دو مترجم دیگر در سایت ماوی استانبول

Emel Güz

2007-03-30T00:37:00.000-07:00

ادبیات امروز ترکیه - اَمل گؤز

ترکی: هاشم خسروشاهی

آنها که پراکنده شدند

حالا دیوارها حرف می زنند

به تو نگاه می کنم بگذر ترس کاغذیم را

می خندم و می گذرم نگاه کن به آنان که رنج می برند

زندگی در درونم بدون خطر بدون خطا

آنان که در خواب می میرند میدانند

زندگی در بیرون ناتمامی صداها

ظهور پنهان که یافتم به تصویر

درختانی بودند گم کرده بودند باغشان را

وقتی دیدند آنکه را می گذشت

خندیدم و گذشتم به آنان که رنج می برند نگاه کن

از دیواری که باورش داشتم تنها شگفت غریبی بجا ماند

مرگ روزها افزونتر می شود باید به فکر فردا باشم

بدنبال خود کشاندم تنم را به تماشای بامداد ایستادم

زندگی در درون من چه بی تجربه چه بی دروغ

آنان که در خواب می میرند میدانند

نگاهی دارم طراح عشق

تو نداری وقتی که این شعر را می خوانی؟

بوی سیب نمانده روی دیواری که دست می سایی؟

از آن چیزهائی که می خواهم فراموشم شود اکنون

چه می ماند در یاد تو وقتی که این شعر تمام می شود؟

Çiğdem Sezer

2007-03-23T19:08:00.000-07:00

چیده م سه زر

فارسی : هاشم خسرو شاهی

زندگی (نـ)کردن

چیزهای پیش پا افتاده اتفاق می‌افتد،همه جای دنیا.
درختی خمیازه می‌کشد
خاک در قوس و کش‌‌ . روز
رخنه می‌کند به خانه‌هامان

ظرف‌ها خرت و پرت‌ها نفتالین
لباس، گنجه تو انگار نه انگار

خمیازه‌ی درخت چیز فوق العاده ایست
از دهانش که به شهوت باز شده دیده میشود دنیا
با قوس و کش خاک، از شانه های روز ستاره می‌ریزد

عشقبازی آستانه با درب فوق العاده است
چرخش کلید ناله‌ی قفل
پنجره می‌داند پنجره است، از آنجا
نگاه کنی چشمان دنیا پیداست
این کشتی چی‌ ... بادبانش سفید، نه پرچمی نه کشوری

(اینجا دریا که نیست کشتی راه بپیماید
برای کشتی یک دریا... یک رؤیا باید)

« من به این درد خنده درمان....»

گفتم، عشق
گفت؛ دروغ
گفتم، کیست که رفت، چه بود ماند
انگار بیدار شدی یک صبح، پرندگان
پرواز می کنند از شیروانی جهان

زندگی کوبید بر کرانه‌ها
تو پا نکوبیدی
آنهمه جنگ آنهمه مرگ آنهمه کینه
تو انگار نه انگار!

Gonca Özmen

2007-03-17T00:09:00.000-07:00

قونجا اؤزمن

فارسی : هاشم خسروشاهی

لکه

دشت راز خود را با من گفت
تو را در پهنای بی انتهائی یافتم
در لحظه‌ای که برگ افتاد و خاموش ماند انجیر

یک برم همیشه سوخته بود
تو را همانجا نشاندمت

بگیر آن آب‌ها را آن رایحه‌ها را هم
نزدیک شد آنچه که در دور دست‌ها بود
بی شک زنی درون تو نهری ریخت

تو بمان در آن سرِ لمس کردن‌ها
در بر بگیر آن خیال منی که هرگز نبود

- حالا که برگ می‌چیند
بادی که از سوی من و تو می‌وزد

فکر می‌کردم همه چیز با تو سکوت می‌کند
زمان راز خود را با پرده‌ها می‌گوید
کوره راهی در تنم هر لحظه دورتر

من آن کلام ناتمام بودم‌
آن پاره تخته‌ی منتظر

گمان می‌کردم آسمان با تو کوتاه‌تر می‌شود
سنجابی می‌جهد از بازوهای تو

به لکه‌ای می‌برد مرا
چنین می‌دانستم

تو آن آب‌های خستگی ناپذیر بودی
آواهای زنده

من بی وقفه در تو پُر می‌شدم

تو آغازیدی که بگذرد همه چیز
درون من شمعدانی‌ها به گل بنشیند، دریا پَس بِرود

من نیز رویائی داشته باشم رویائی هسته دار
نهرها جاری شوند از پهنه تنم، انجیرهای وحشی

زیرا که صبحدم لب‌های پر از دلشوره دارد
خلوت‌هاست آه! تاریکی‌ها

خاموش بمانیم اگر که ایستاده‌است زمان
نداند هرگز برگشتن‌ها را نوری که از چشمان تو می‌تابد

کسالت تن حرفی شود بریزد بیرون
صورتم دیگر پیر نشود درون عکس‌ها

تو شروع شدی که بگذرد همه چیز
گفت ساکت مورچه زمان بگذرد.

Nilay Özer

2007-03-13T23:09:00.000-07:00

نیلای اوزر

فارسی: هاشم خسرو شاهی

راستش من از تو اشاره ای ندیدم در راه خاکی نورانی سه شلیک و فراوان مرده
وقتی به باران سهوی شدم باورم شد و به شدتش که چشم گشودم نیافتم یک سرخ
و همچون که پا گذاشتم در آن ساحل برای باد معکوس کهنه دریائی که عقلم را جابجا کرد چه بسیار تعادل گلها
چه بسیار پوست و استخوان که در گوژِ پشتِ شبانه ام شل میشد به روزهای مرئی وصله زدم

راستش آنجا من همینطوری به تو ایمان آوردم در مقابل انبوه مردمان که سر میرسیدند به کهنسالی هر شادی
هر چه گفتم نمیتوانم برقصم به شولائی که با کف زدنها و سرنیزه ها باز میشود درون دریاچه خون آسمان شهر تاریک
و قطارهای کهنه کشتی‌های خمار در آغاز صبح آهن و دود که ناگهان همه به هم فا* میدهند
کوک نبودم وقتی رسیدم به جائی که نامم را خواندی ای مرگ ندانستم الهام کدام پریان بینوائی

این روزی است نشتر خورده ست یعنی همینطوری زخمدیده تاب میخورد بالای سرمان راه دراز است آب میخواهید؟
شاید نمی باید معاشقه کنید در فاصله هواخوری نیمه راه احتمال زمانهای ناممکن تسکین از هیچ بهتر است
چقدر حواسم پرت است یک ثانیه پیش از نهایتی که می نگرم در چشم گاومیشی که هی نزدیکتر میشود
خانه‌های رنگ باخته بود با گل‌های شمعدانی ترانه‌ای خواست راننده برای شاگرد سر لماندم به ناقوس‌های مه

راستش از توست که تاب میآوردم به عشق جنگل گوزنی دشوار خو گرفته حتی مومنانه
پاپیاده رفتنش هم دشوار است به سوت آبی‌رنگی که از آنِ من بود با یونجه‌های تلخ آراماندن خلاء صدایم دشوار
هنوز سرش در گوش‌هایم و دُمش از دهانم بیرون نرمیده نَفَس بزنم چشمم به جای خویش می‌چرخد
این گلی نشتر خورده است دست مزن به فریادم اینجاست آب زیبای رفتنها اینجا چندان خوش نبودم

راستش بیکرانگی را به تو دادم آن فراخواندن عظیم انتظار نمی‌رود از خشم گاومیش دوچرخه
ولی آنچه همه سرپا منتظرند این نیست حالا نه نمیشود حالا درشتی دیوانه‌وار زیتون‌ها
مرا وقتی رازهایم را میان کف زدن‌ها و سرنیزه‌ها زمزمه می کردم یافتی و با زمرّد درخشان درون سینه‌ام وقتی شکافت
راستش من خودم را نیز آنجا میان صخره‌هائی که موجها می‌کوبیدند و می‌ساختند یافتم و بر نداشتم

* فا. چهارمین‌گام در موسیقی.

Özlem Sezer

2007-03-08T23:08:00.000-08:00

اؤزلم سه زر

فارسی: هاشم‌خسرو شاهی

یادداشت

نزدیکترین دوستی را ترک کردم
چونکه مؤسسه بود
حالا آزادم با کوچندگی روح
با بی پروائی شاخه های بی ریشه
و شب که می شود به همان اندازه تنهایم
دنباله اش را میدانستم، به هیچ شوهری بله نگفتم
ولی پستان هایم بدون شیر ماند
با خطوط کف دستم نتوانستم نوازش کنم
کودکی را که پیشانیش عرق کرده بود
و گاهی امنیت را، عرق دو نفره بالش را
یعنی که ازدواجی که اجاقش مدام روشن است
نه با احترام بلکه با خیال و شکست خواستم
حالا روحم محکوم به یافتن است
کلماتی را که در گوشه وعمق قایم باشک
نه جائی که سرگرم بکند بقدر کافی
نه می توانم حرف نزنم با خودم
و با عشقم چنان دور افتادیم
که دیگر هرگز جمله ای نخواهیم شد
حالا تالان میشود تنش بدست راهزنان
و روحش چنان شگفت زده که بر او حکمران نیست
بدنش بلکه رحمی که او را دوباره می زاید
شاید هم پدری رئوف و بخشنده
اما دیری است که گذشته اش را نمی شناسد
یعنی که نوری ندارم تا بیفشانم به جام شراب
تنی که یاری نمانده براش و نه نوازشی
سنم مدام به باسنم اضافه میشود
شکمم مدام تهی است، همچون بوسه ای سرد
تا فرار نکنند از میان زمانی حرفها
دکتر می خواهد که سیم رد کند از لای دندانهای قفل شده ام
فایده ندارد دیگر دور زدنها در آسیابم؛ بگو
سیم تلگراف، می تواند مرا به او ببرد؟

اگر بپرسی کجا زندگی می کنم
می گویم در خانه؛ یعنی چیزی شبیه خواب

NEVZAT ÇELİK

2007-02-23T18:23:00.000-08:00

نوزات چلیک

گرم بداريد شبهای مرا

می گذرد
گذراست اين فراق من
من آبستن آن گلهای بهاری ام
نوحه نخوانيد مويه نكنيد به اسم من
نمرده ام من ! نخواهم مرد من !

گرم بداريد شب های مرا
از زير برف ها برخاسته خواهم آمد
خواهم وزيد شبيه بادهای گرم
از آتش روياها و آرزوهاتان .
چای را دم كنيد روی آن بخاری
كه شبيه بچه ای آن را سيرش می كنيد
چنان چون در چشمان من فروزانيد
آن بخاری را چنانش سرخ آبی كنيد

رختخواب مرا به اندازه پهن كنيد
تا پاهايم را آسوده دراز كنم
ال امان كه در حين سياهی شب
در خود كز كرده بخوابم من

دوست های من ، جانهای زيبا
آيا گرم و باز است جای من در ميان آغوش شما ؟
روزی می شود شبيه كودكی دير كرده
با ذوق و شوق و داد و بيداد می آيم من !

دسامبر ۱۹۸۲/ از كتاب ترانه ی شفق

ÖZLEM TUTAR

2007-02-23T18:16:00.000-08:00

اوزلم توتار

نتوانستن ِ ترك گفتن و رفتن از شهري

حتي در نوبت عاشقي !

هر وقت که چشمانت را از چشمان من می دزدی

استانبول ديگر همان استانبول نيست

با هر بارانش

داستانِ عشقی دروغ را می گويد

اين مادر قحبه استانبول.

چونکه به قدر تو زيبا نيستند

شاخ و برگهای شهر اين شاعران.

Ümit Yaşar Oğuzcan

2007-02-23T18:00:00.000-08:00

ادبيات معاصر ترکيه / شعر / اوميت ياشار اوغوزجان/
فارسی سرايی : ياشار احد صارمی

ماسه

نه .
تو از کجا ماسه را بفهمی
از کجا شن را ؟
تو که دريا نديده‌ای !
چشم هايت را اين طورببند
به .... به زمان فکر کن
دريا در يک چشمت
ماسه در چشم ديگرت .

تو از کجا سنگ را بفهمی
تو که بالا نرفته ای کوهی فتح نکرده ای
حالا همين طوری طرف افق ها قدم بزن
کوه زير اين پايت
سنگ زير آن يکی .

تو
جانت را بخورم خاکستر نمی فهمی
تو که آتشی روشن نکرده ای
دست‌هايت را دراز کن به سوی آبی ها
آتش در اين دستت
خاکستر ... خاکستر در آن يکی .

تو کجا و خون کجا ؟
نه کشته شدی .. نه کسی را کشتی
همين طوری دراز بکش روی خاک
مرگ همان‌جا کنارت
خون همان جا جاری ...

تو
بره‌ی تازه بهار ديده
تو معنی عشق را می فهمی ؟
زکی
تو که عاشق من نبودی
گريه کن ، تا می توانی گريه کن
همه‌ی زيبايی ها نهفته در تو
عشق
سودايی ، شوری در من !

آخرين نامه

اگر جخ بميرم انگشت حيرت بر دهان نگذار
احتمال رحلت زياد است عزيزم !

گريه نکن اگر بميرم
دوباره ديدی، هی ، برگشتم

سر و صدا راه نينداز اگر مُردم
هيس ! خواهم خوابيد .

مايوس نشو اگر بميرم
من زندگی خواهم کرد

ديدی مُردم
چشم از راه برگير
مرده ام ديگر ، بر نمی گردم

اگر افتادم مُردم
نکند يکدفعه خر شوی بميری
بی تو نمی توانم ...

برای من ترانه ای بخوان !

لک زده ام برای صدایت چه می شود چيزی بگويی !
بگويی آن طرف زمانها گلی باز شود
در تاریکی هایم ، ببين تیره ام ، تارم
بیا از آبی های آسمان ، بيا از آبی های دریا

برایم ترانه ای بخوان
چیزی در درونم وول می خورد
چشم هايم خونی و سرخ ، خسته و بی خوابم من
نگاه کن چه دیوانه من که در چه حالم
زخمی ام ، بی چاره و نا امید

برایم ترانه ای بخوان
باران شو بر سر و رویم ببار ، خورشید بیا و گرمم کن
بسان روشنايی به تاریکی هایم دست بسای
مرا بگیر ببر آن دورترها
صدایت مثل چشمه ای درونم بجوشد

برای من ترانه ای بخوان
همه ی رنگ ها را به هم بیامیز
از تابستانی که گذشت مشت مشت نارنجی بیاور
مثل دانه ی پَری ، مثل شاخه ای در بهار
به نرمی ، به زیبایی ، به سفید ترین شکل ممکن
برای من ترانه ای بخوان

باريدن هر از گاه حزين برف را می فهمی ؟
از آسمان سربی با هق هق و گریه
بيا که حال من هم از این گونه تيره و تار است
با غمگین ترین صدایت ، با لحنی که دل می برد
برای من ترانه ای بخوان !

Bana Bir Şarkı Söyle

Özledim sesini ne olur konuş
Bir gül açtır zamanların ötesinden
Karanlıklar içindeyim, kapkarayım bugün gel
Gök mavisinden, deniz mavisinden
Bana bir şarkı söyle
İçimde bir şey kımıldıyor
Gözlerim kan çanağı, yorgunum, uykusuzum
Bir baksana ne haldeyim deli divane
Yaralıyım, çaresizim umutsuzum
Bana bir şarkı söyle
Yağmur ol yağ üstüme, güneş ol ısıt
Dökül karanlığıma ışıklar gibi
Al beni, en uzaklara götür
Sesin aksın içimde bir pınar gibi
Bana bir şarkı söyle
Bütün renkleri kat birbirine
Buram buram bir turuncu getir geçen yazdan
Bir tüy gibi, bir bahar dalı gibi
Hafiften, inceden, güzelden, en beyazdan
Bana bir şarkı söyle
Bazan kar nasıl hazin yağar bilirsin
Kurşuni bir gökyüzünden ağlamaklı
İşte öyleyim, kapkarayım bu gün gel
En hüzünlü sesinle, en dokunaklı
Bana bir şarkı söyle

اوميت ياشار اوغوزجان در آگوست ۱۹۲۶ در شهر تارسوس ( ايچه ل ) چشم به جهان گشود و ۴ نوامبر در شهر استانبول چشم بر جهان بست . در سال ۱۹۴۵ از دبيرستان تجارت اسگی شهير فارغ التحصيل شد . مدتی در بانک عثمانلی و بانک کار ترکيه کار کرد و در سال ۱۹۷۷ بازنشسته شد . در استانبول با همين اسم خودش گالری هنری را داير نمود . در هنگام زندگی خودش يکی از مشهورترين و محبوبترين شاعر ديار خود بود . او را شاعر مضمون هايی از قبيل عشق و غربت و هجران می شناسند .

Edip Cansever

2007-01-17T23:18:00.000-08:00

ادیب جان‌سِوَه‌ر

فارسی: یاشار احد صارمی

- شعری برای زن‌ها‌ -

زن‌ها یکی یکی از خیابان می‌گذرند
پشت پنجره‌ها زن‌ها
من با تک‌تکشان عروسی می‌کنم
در عرض یک ثانیه.

زنی که از کنار آن دریا می‌آید
بوی دریا می‌دهد.
این دختر بهار را آورده است‌، در گوشه‌ای از
گل میخک می‌فروشد.
این شعر چطور است دوست من؟
از زن‌ها حرف می‌زند...

YUSUF HAYALOĞLU

2006-07-26T14:15:00.000-07:00

یوسف حایال‌اوغلو

فارسی: ياشار احد صارمی

چه کنی که !

گاهی تلخی سکوت ، گاهی هم باران
محبوب من اگر نخندد ، همه چیز از یاد می‌رود
چه ساکتیم امشب
از حسرت می سوزیم
چه کنی که ...

روزی هر چه از این عشق غمگین بماند
تنها همین حزنش می‌ماند..
تو هم فهمیدی که خیلی تک و تنهاییم...
قرار و رسیدن به همدیگر ممنوع ،
رسیدن به همدیگر دور و دیر ...
مثل پیاله‌های پس افتاده شراب سرمان گیج می‌رود
چه کنی که ...

آه خوشگل من،
باران صدای درد کشیده‌ای دارد؛
وقتی که به گونه‌هایت می خورد این را می‌فهمی.
و یک حرف خداحافظی ، روی موهای سرت،
در بوسه لرزانت که می بوسی؛
برای جامد کردن این لحظه نفس کم می‌آوری.
مثل صحنه فیلمی
جدایی جاری‌ می‌شود و ...
چه کنی که ...

ما که در هیج رُمانی به زندگی خودمان نرسیدیم.
همه ترانه‌ها ، ما را بد فهمیده بود.
و همه چیستان‌ها نیمه تمام مانده بود.
پشت و شانه‌هایمان همیشه در کوچه‌های تنها از سرما لرزیده بود.
حتی ماهی‌هایی را که گرفته بودیم دوباره به دریا بخشیدیم.
من و تو در باره زندگی هیچ اشتباهی نکرده بودیم...
چه کنی که ...

پایان این گونه، سزاوار ما نبود،
نه نبود ..
حقش نبود که عمر ما این طوری ویران شود.

گاهی از درد کشیدیم گاهی از باران
آخ ، هیچ نخندیدیم،
عشق‌مان هیچوقت گل نداد...
من و تو را فقط شب‌ها به آغوش کشید،
می دانی ،
در راهی که به صبح نمی‌رسد قدم می زنیم ...

یک روز ، در آخر این قصه
یکدفعه اگر بگویم : خداحافظ عزیزم
فراموش می‌کنی
مجبورا فراموش می‌کنی ..
ستاره‌ها خاموش‌ می‌شوند ، این عشق هم تمام می‌شود!
بعضی وقتها که به یادش می‌افتیم، بی صدا گریه می‌کنیم.
چه کنی که ...

آّه کوچولوی من ، آه
اشک چه مزه گسی دارد
وقتی که روی لبهایت جاری می شود می‌فهمی .
در گورستان عشق‌های دیوانه درونت
وقتی که جدایی بالاتر از مرگ نوشته می شود،
صدایت به گوش کسی که می رود نمی‌رسد ...
مثل یک دلهره
درونم پر می‌شود از پشیمانی‌ها ،
چه کنی که ...

راستش ما هیچ وقت سر موقع به سینما نرفتیم
همه کشتی ها پیش از من و تو رفته بودند،
و همه بلیط‌ها قبل از اینکه ما برسیم فروخته شده بودند.
روزهایمان را بیهوده در سگدویی‌ها خسته کردیم.
حتی در کشتی نوح برای من و تو جایی نبود.
و در هیچ کدام از دفترهای خوشبختی اسم‌هامان نوشته نشده بود.
چه کنی که ...

ما نمی‌توانستیم این سودا را ادامه بدهیم
باور کن، نمی‌توانستیم
دلمان برای این هیجان حال مناسبی نداشت.

برای من و تو همیشه دردها ، همیشه باران ...
حتی اگر نتوانی از یاد ببری
از یاد برده باید رفتار کنی دل من
و در کاغذهای مچاله مچاله کرده دورانداخته من
شبیه شعری که هرگز تمامش نتواستم بنویسم
خواهی ماند ...

بعضی از شعرهای این شاعر که توسط احمد کایا خوانده‌ شده:

Biz Uc Kisiydik

Bir Anka Kusu

Dokunma Yanarsin

Necati Cumali - 1921-2001

2006-07-06T22:21:00.000-07:00

نجاتی جومالی

فارسی: ياشار احد صارمی

برهنه

پستان‌هايت پربار
لب‌هايت خيس از عشق
چشمه‌ای رانده شده از بهشت
در بسترم لخت و برهنه
هر شب به جوش و جاری شو
طرف‌های ويرانه‌ام را با خود ببر
نااميدی‌هايم را بشور
مرا با فردا تاق بزن

به جاهايی که در من آمدی سبز و تازه
جاهايی که از من رفتی خشک و خراب

صبح بخير

صبح بخير مرغ‌ها، خروس‌ها
بلاخره از زندگی راضی هستم
وقتی که کله صبح از خواب بيدار می‌شوم
شما هستيد؛
در طول روز، کار و بار، دوستانم
وقت شب،ستاره‌ها هستند، زنم هست،
صبح به خير مرغ‌ها ، خروس‌ها.

عشق گذران

عشق می‌گذرد
بسان گذر اين ابر
ای در آبی های مايوس
جای هميشه خالی آن ابر !

رد پاهاشان در برف

درست تا جايی که کشته‌شدند و افتادند
رد پاهاشان در برف ديده می‌شود
صورت‌هاشان آن قدر نا‌اشنا
و جسدهاشان مانده جايی که مرده‌اند

برای آنها ديگر خاطره‌ای نيست
زمان ايستاده‌ است
ديگر ستاره‌ها و اين شب
برای آنها نيست
اين خورشيدی که می‌آيد برای آنها نيست
ديگر برای آنها نيست
معشوقهاشان
در شهرهای دور

همه‌ يکجا تمام شدند
گرسنگی،تشنگی و کينه
نه بقچه نان
نه تفنگ
بی‌نياز از لباس و کلاهی که می‌افتد
آنها ديگر سردشان نمی‌شود

حتی خوشگل‌ترين آتش اجاق‌ها
دست‌هاشان را گرم نمی‌کند
حتی اسمشان را نزديکترين دوست هم
به زبان بياورد، نمی‌شنوند
دوست، دشمن، کُرد، به جا نمی‌آورند
چه بر سرشان آمده، نخواهند فهميد
ديگر هيچ قطاری ، هيچ کشتی‌يی
آنها را دوباره بر نمی‌گرداند.

Fazıl Hüsnü Dağlarca

2006-06-07T00:59:00.000-07:00

فاضل حوسنو داغلارجا
فارسی : ياشار احد صارمی

مرده کور

سفيد جامه ، همه، مردگان از خواب و رويا برخاستند.
برخاستند با نوای آب و خاک و آتش و آفتاب
همه با هم به راه افتادند

مرده کور
راهش را پيدا نکرد
به عرش ذوالجلال

ايمان

ايمان دارد افتاب
آب را
آب تو را

الماس

آنها
از بس كه یکدگر را بوسيدند
به اعماق زمين رفتند
و نفس هاي الماس شده ی عشق را بیرون آوردند.

در سپيده دم

چنان معاشقه اي بود
كه زن در مرد ماند
و مرد در زن !

بيگانه گان

مي گردند و پيدا می‌كنند
جاهاي ديگر
جاهاي ديگرمان را
ما به اين معاشقه می‌گوييم .

ازدياد

دو نه
چهار تا نه
هزار سمت و سو دارند
وقتي كه به هم دگر دست مي سايند .

يكي شدن

دو عشق با هم چه مي كنند ؟!
كمي درنگ مي كنند
و بعد تا دلت بخواهد بوسه و نوازش و معاشقه

معاشقه از دو سو

پاي آن يكي
سر اين يكي بود
چنين برهنه شدند
و از خودشان بيرون آمدند.

در دور

چنان جامه از تن كندند و برهنه شدند
كه هر آنچه بوده در درونشان بود، ديگرنبود

مراسم

دو اجراي در هم تنيده و تناويده
يكي اجراي زن
يكي اجراي مرد !

بوسه ها

چه بي دهان زني
كه سراپا
همه دهان بود آن زن

Abdulcelil Güven

2006-05-21T14:59:00.000-07:00

دو شعر از عبدالجليل گووَه ن/شاعر معاصر ترکيه

فارسی : ی . الف. صارمی

زمان

زمان برای بعضی ها چيز بيهوده‌ای ست . بدرک که می‌گذرد !
برای بعضی های ديگر همه چيز است،ای کاش بيشتر وقت داشتيم ...
برای کسانی هم چيزی‌ست که با عشق و مهربانی می‌آيد
برای بعضی ها ساعت‌های خالی و وای چه سنگين ! چرا نمی‌گذرد ؟
برای بعضی ها يعنی دلهره و حرص ديوانه‌وار رسيدن کنار سبز محبوب !
برای کسانی هم زمان بايد خرد و خمير شود
برای بعضی ها زمان خيلی وقت‌ها پيش از کنارشان گذشته‌است
مشتی خاک ، تکه پاره‌ای سنگ مرمر ...

دو

امروز آنجا در پارک کاباتاش نشسته بودم
آن جا که دو کشتی در بندر
نزديک آب دو پليکان
کمی آن طرفتر دو قايق بسته به ساحل
در آسمان دو تکه ابر
در پارک به آن بزرگی و پير سه نفر ...
دوتاشان عاشق و معشوق
و ديگری من ...

Seyfullah FATİH

2006-05-11T22:29:00.000-07:00

شعر : فاتح سيف الله
فارسی : ی.ا. صارمی

Seyfullah FATİH

مشعل قصه ها خاموش و خاکستر شد

در کوه های یالقوز و تنها!

عشق دهکده ایست گمنام
آتش شوقمان خاموش شده دیگر شب است عزیزم !
ما را باش که با این گلهای مصنوعی به ساز عشق گوش دادیم این همه عمر

ما را باش که چه سگ دویی ها زدیم در آن راه‌های واهی نفس کم آوردیم.

از یاد برديم روانمان را در هزارتوهای معاصر
خط ها را حذف کردیم
افق ها را تنگتر ...
و دفن شان کردیم رویاهای سفید را در گوری تنگ
ترانه بهار را دستی دستی سپردیم به دست طوفان ها ...
چشم صبرمان کور شد از نگرانی‌های بی‌دم و اشکم
از شانه های پینه نبسته‌مان عشق به زمین افتاد
بگو عزیزم وقتی که شاهین‌ها پرنده‌های مهاجر را شکار می کنند
ما را چه چیزی پاک می کند ؟
کدام نگرانی های عمیق ...

مشعل قصه ها خاموش و خاکستر شد
تکه تکه شد زبانمان از حرفهای کهنه
نگاه کن جمله ها را همه حالا دست‌ها بالا اسیرند
رام شده‌اند عزیزم
بی شعر

بی مرام و گیج راه می رویم در صداهای آشنا ..

1999

M. Bülent Kılıç

2006-04-18T23:44:00.000-07:00

شعر : م . بولنت کيليچ

فارسي : ياشار احد صارمي

Gülhatmi

گل خطمی

بگو که این می تواند فنا هم باشد
اما من ترجیح می دهم حوالی یک باجه تلفن
گل خطمی بدست قدم بزنم
برای چشمها شان که هی از راز این گل سئوال می کنند
داستان های پلیسی تعریف می کنم
می گویم ..
در اتاقی سرد و یخ زده
مرده ای دراز کش و ول
بر زخم شقیقه اش گل خطمی نهاده اند ...
انگار مهر رسوایی باشد که برق می زند از فلاش ها و زیر نور مرده ی لامپ 75 واتی
کاراگاه حدس می زند که قاتل باید مادام سوسوتریس *باشد
شاید هم کار یک پری از دیار وداها
اگر از من بپرسید
می گویم به کف دست مقتول نگاه کنید
اگر در کف دستش لکه خونی دیدید
مقتول خود تموچین است
وگرنه دیگر خدا می داند
یک معما
شاید هم برای همیشه معما
لاینحل و هزار تو .

در چشم سین جیم کننده گان زهرخندی بی رحمانه و تاریکی هست
انگار داستان مرا باور نکرده اند
ژتونی که در دستم بود آرام مذاب می شود
لکه خونی در کف دستم !
و گل خطمی از دستم آهسته به زمین می افتد
می افتد که عجوزه ای یکباره حاضر می شود که خم می شود تا گل خطمی را بردارد به دستم ...
وای در دستم تبدیل می شود به کاسه آبی
عجوزه فالم را می بيند
و می گوید :
" په پیادی
همان پری وداها
زمانی عاشق تو بود
و تو ملوان فینیقی
به هیئت مذاب
می گفتند دستان دختری شبیه عروس های دریایی در روح و افکارت شب و روز شنا می کنند
از این حرف ها و مثل این چیزها
و چه ها که نمی گفتند
ولی تو او را شبی در صخره ها گم کردی
**از این رو اسمش را گذاشتی بانوی صخره ها !
...
حکمت که داده شد
آنها آنجا در سواحل آتن به انتظارت نشستند
کشتی دولوس تو را خواهد آورد که اعدام شوی

آب در کاسه را هم زدم
و فوج فوج آدم دیدم که دایره وار می گشتند ***
سربندهاشان را پای درخت طوبا انداخته بودند
خرقه هاشان را که وارونه به تن کرده بودند
باد افراشته بودش
چون بادبانی از باد به ساحل نزدیک می شدند

آب توی کاسه را هم زدم
در خونش رعد و برق می جهید
شوکران داشت دیوانه می شد
روحت را با باد دهانم آرام راندم سوی بی کران ها

نور روانی بودی انگار تابیده از روزنه ای
در آن فضای خالی به حرکت آمدی
ولی انگار ... آه ناپدید شدی .
فوت کردم فوت کردم
در آب ستارهای دور را دیدم
ستاره های دور و تاریک در آب !
در کف دستم گل خطمی می رویید
گل خطمی و لخته های خون بر اندامش
در برگ هایش
دست بردم در آّب و گل خطمی را خفه کردم !

باید در ستاره های دور می یافتمش
باید در ظلمات می جستمش
آن روح پریشان و بی چاره را !

به راه افتادم
به راه
آب در کاسه قطب نمایم شد

****راهروی از رسیدن والاترست
از من بپرسید
این فنای تیره دوگانگی می زاید همواره

چیزی که می خواستم بگویم
بعد از آن همه سرگذشت
و سفرهای خمار باز هم هراسم شد تا به پیشوازت بیایم

اینک اما می خواهم همه دانسته هایم را فراموش کنم
به چیزهای خیلی ساده و معمولی
مثلا به آن لکه سرگشته که روی بارانی ات نشسته است
یا به سبیلهای زبرت که از توتون زرد می زند
تنها برای اینکه مال تو اند دل بدهم"

این فنایت واقعی ست
با اینکه اغلب با وعده ها و مژده ها همراه بود
ولی از روزی که گل خطمی از دستم افتاد
من از عشق دور شدم
از هر نوایی که زمزمه عشق داشت

حالا بیشتر از همه گیاهان شگفت انگیز با آن سایه های روان
که به دنیای عجیب حشرات پیچیده اند
با آن سکوت مخوفشان
تنها همین سین جیم کننده گان توجه مرا جلب می کنند
حتی بیشتر از داستانهای من در آوردی پلیسی که تعریف می کنم

'94-'95

زير نوشت ها :

* سوسوتريس : شخصيتي در شعر تي . اس . اليوت که در شعر سرزمين هرز آمده است .
** بانوي صخره ها ، از سرزمين هرز گرفته شده است
*** اين سطر از سرزمين هرز گرفته شده است . نگ. ک :

I see crowds of people, walking round in a ring.
T. S. Eliot -"wast land"

**** اين سطر هم گفته ي دي . اچ لارنس است در کتاب ققنوس
D. H. Lawrence - Phonix

Küçük İskender

2006-01-01T21:27:00.000-08:00

شعر : کوچوک اسکندر/ برگردان: ياشار احد صارمی

ديگر دلی ندارم برای تو بگريم وقتی که می‌خواهم.

به تو که می‌انديشم ديگر دلی ندارم
شرحِ تو به اين و آن که‌‌ می‌کنم نمی‌طپد اين دل
دلم نمی‌طپد تو را که در خواب‌هايم می‌بينم
بفرما، همانطور که دلت می‌خواست بی دلِ بی دل شدم
گفتم اسباب بازی‌اش باشد دادم دست پسرکی
پرتش کردم طرف سگ کوچه گفتم شکمش را سير کند دهن بسته خدا.
مثل تکه سفالی انداختمش به آب
منتظر ماندم که غرق شود
صبر کردم غرق شود مثل کشتی غرق شده که چه تلخ زار می زند فرو که می‌افتد!
ديگر دلی ندارم همانطور که می‌خواستی
به عکس‌های قديمی که نگاه‌ می‌کنم ديگر دلی در سينه ندارم
هوای تو که به سرم می‌افتد مرا ديگر دلی نيست
نيست!...

بگو گل من

بگو گل من! بگو که : چنان روزی خواهم آمد که استانبول پریشان خواهد بود، موهایم پریشان ، همه شان؛ ویران و پریشان !
غصه نخور گل من ! دوباره جان خواهیم گرفت، در کنار هم ، قد بلند خواهیم کرد، راه خواهیم رفت با کفش های فولادی بگو گل من خاک زندگی را سوراخ سوراخ خواهیم کرد!
بگو گل من ! بگو که : امید تمام شده است ، عشق تمام شده است ، اعتماد تمام شده است !
به من اعتماد کن گل من !
تمام نشدن را به تو یاد خواهد داد ، مزه اش را برایت خواهد چشاند صورت من که از حقیقت – از حسرت صورت عوض کرده است !
منتظر باش ! خواهی دید گل من !
دردها و عصیان هایمان آرام آرام عادت خواهند کرد به اهانت ها و خاین ها و له شدن ها!
خواهی خندید - از خوشحالی گریه خواهی کرد گل من که من آن زمان را می بینم که می رسد!
شاعری و عاشق تو بودن به من خواهد امد !
نگاه کن ! شعرهایی که هست ؛ نامه هایی که هست ، بچه ها و کوچه ها و گربه ها را !
باور کن مرا گل من، تنها چیزی که نیست خود مرگ است ! برای ما مرگ نیست
او فقط برای کسانی وجود دارد که ایمان دارند
از کتاب های سیاه جلد حذف خواهد شد...
خواهی دید گل من ! منتظر باش ! خواهی دید!
دیگر هیچ انسانی ، هیچ دعوایی و هیچ کدام از ما ، تنها و بی برات نخواهد ماند !

يک پرنده ی دريايی را تو گرياندی !

آخر پرنده ي دريايي را تو گرياندي
آن پسر یقینا خودكشی می كند
و چه بد دشنام مي دهد شب به ايمان من
برگي از شاخه جدا به آب مي افتد
آب زخمي مي شود آب آبشار خون ريزي مي كند

چه بی تن لرزيدم من
انگار كه پيانيستی افتاده باشد آه انگار کمرش
بسان حقيقت هايي كه از راههاي جداگانه همديگر را قطع مي كنند
صورت من به صورت تو خورد
چه صورتي كه انگار دستي آن را نوشته است
در پيشاني من صورت تو بسان آينه ايست
صورت تو با حزني بلند ، سرنوشت من

دروغ عمري تمام نشده هستي
باقي مانده از عهد كودكي
تو تعبير كابوس هاي مني
لبهايت از گوشت و شهوت پر
با لبهايت من خودكشي خواهم کرد
تو ! واپسين كتاب نازل شده بر من
واپسين بينواي به خواب رفته
واپسين پيامبر عاجز

يك پرنده ي دريايي را گرياندي آخر
آن پسر حتما خودكشي خواهد كرد !

Attilá İlhan

2005-11-30T17:59:00.000-08:00

ادبيات ترکيه / فارسی : ياشار احد صارمی

آتيلا ایلهان . تولد :۱۹۲۵- وفات : ۲۰۰۵

تو زن سفيدی

در دورها آن مست و کيفور يگانه منم عزيزم
من که لب به شراب نزده‌ام
حتی قطره‌ای
سفيدی نان را می‌فهمم عزيزم
سياهی زيتون را.
آن مست و يکی شنگول منم در دورها
مستی تهوع آورم
تهی دستی‌های من عزيزم

نگاهم نکنی حتی
چشمانت را به باران هم بيندازی
هر چقدر هم نگاه از چشم من بدزدی
آن قدر روشنايی‌ات در آسمان من باز می‌شود
در خواب‌هايم گرمای نفس‌هايت آن قدر
آخر چه شبی تو نيستی که در خانه‌ام را نمی‌زنی ؟
مگر تو خود نيستی که مثل جرقه اي می نشينی روی مردمک‌هايم عزيزيم
هر شبي که نااميد می‌شوم ؟ ها ؟
مگر بادهای تو اين خسته‌گی نفس تنگ مرا نمی‌برند از من ؟
بيرون تهی دستی وقتی که با سر به زمين مي خورم
مگر دستهای مرا سفت و تنگ نمی‌فشرند مهربانی های تو ها ؟

من اين ماشين بافندگی را به خاطر تو اين جا گذاشته‌ام
به خاطر تو اين نقش‌های کرکی را می‌بافم من
ليزاندن ماهی را از سبزی دريا
از آبی آسمان پرنده‌ای را که دزديدم
برای تو بود
همه‌ آن فلسفه‌ خواندن‌های من
نيمه‌ شب‌ها‌ کتاب‌های اقتصاد را که خواندم
با گلويی خشک، با درونی پر همهمه و نگران
بيت‌های گرم يونس امره را اگر خواندم
برای تو خواندم عزيز دل من هر نيمه شب !

تو زنی سفيدی
آن چشم‌های دور تو از فکرم نمی‌روند
تو زنی سفيدی
در آن دور که گوش به تاريکی‌ها سپرده‌ای
صدای پيچک‌ها را می شنوی ؟
آن سر خسته‌ات را عزيزم
روی بالش سرمازده ات ‌ می‌گذاری‌؟‌
می خوابی عزيزم ؟

Attilá İlhan

2005-11-30T17:56:00.000-08:00

ادبيات ترکيه / فارسی : ياشار احد صارمی
.آتيلا ایلهان . تولد :۱۹۲۵- وفات : ۲۰۰۵

شعر تنهايی

چه تاريکی پر شکوهی که آدمی را ديوانه می‌کند
ستاره‌ها آويزان ، خوشه خوشه شبيه انديشه‌هايی درخشان ...
امشب به اندازه‌ی قله‌های بلند تنهايم محبوب من
قطره قطره از نوک انگشتان شب گل می‌چکد
بر لب‌هايم ترانه‌ی آن مدرسه‌ی قديمی ...
در تاريکی دست‌هايم به سوی تو دراز شده‌اند
چشم‌هايم همواره در پی توست
محبوب من کجايی ؟‌

Attilá İlhan

2005-11-30T16:28:00.000-08:00

ادبيات ترکيه / فارسی : ياشار احد صارمی

منتظرم باش !

گفت که در انتظارم بمان ،
خواهم آمد
من نماندم ،
او هم نيامد.
چيزی شبيه مرگ بود
ولی هيچ کسی نمرد !

BEKLE

Geleceğim bekle dedi

Ben beklemedim o da gelmedi

ölüm gibi birşeydi

Ama kimse ölmedi

ATTİLA İLHAN

اسم من پاييز

چگونه می شود
که از سر و رويش
گل می بارد
آن درخت زرد آلو را
در نور شنا می کند
از هر سراغ که می بينيش
چشم هايت کور می شود از ..
در حاليکه من
ديگر غروب شده‌ام
برگهايم می ريزند
آرام آرام
اسم من پاييز ...

شهريور پيچيده

همانجا که هستی بمان
ترکم نکنی چه می شود مگر ؟
ها ؟
ترکم نکن لطفا !
تو که پليکان نيستی .
بی خودی خودت را با او مقايسه نکن.
تو که پر و بال پرواز نداری
خسته می شوی می افتی
بيا در همين ساحل زندگی کن
حالا بگذار کشتی ها بی تو بروند
بقيه را نگاه کن
تو هم مثل آنها سرت در کار خودت باشد
بمان اينجا پيش من
لطفا نرو
ترکم نکن !

سودايی چنين !

چه زنهايي را كه دوستشان داشتم و نبودند
.زنهايي كه مثل پاييز باران مي پوشيدند
تا نازشان مي كردم كوچك و كودك مي شدند
تا تركشان مي كردم ابرآلود مي شد چشمانشان از ترس !
چه زنهايي كه دوستشان داشتم و نبودند
تو عشقي از اينگونه را هرگز ديده اي ؟
نه !
نگوييد كه مرا فراموش كردند
هنوز هر از گاهي نامه هايشان می رسد
چه زن هايي كه واقعي نبودند
آرزو بودند ،
اميد بودند
.شبيه ترانه اي ، شبيه شعري
چه زن هايي كه سودايشان را داشتم و نبودند.
عشقي از اينگونه را تو هرگز ديده اي ؟
در تنهايي هايم دستانم را گرفتند آن زنها
دلم شور مي زند از اين پچپچه‌هاي در دورشان
چه زنهايي كه انگار گروه ابرهايي بودند در كاروان آسمان
كسي نمي داند آنها كجا رفتند ؟
چه زنهايي كه دوستشان داشتم و هرگز نبودند
دوست داشتني از اينگونه را تو هرگز سراغ داري ؟

چكارت كردند ؟
1977
آن صبح بيرون آمده بودي يا يك روز قبلش ؟
انگار كه بر لبه‌ تيغ راه مي رفتي ،در لبهاي سرد و يخ زده‌ي آهن ها !
چه حجره هاي تاريك و تنگي در چشم‌هايت بود. !
وقتي كه تو را ديدم از آزادي خود خجالت كشيدم .
بگو چه دوست داري بنوشي ؟
چاي يا قهوه؟
راستش اول نشناختم تو را
خيلي...خيلي عوض شده‌اي !
موهايت بلند بود و تا شانه هايت مي رسيد
دلمان خنك مي شد از رنگ طلايي موهاي تو .
خودت كوتاهش كرده‌اي يا آنها ؟
آه ، ماه در دلمان می‌روييد‌،
وقتي كه تو مي خنديدي .
مرا ببين كه چه بيهوده در پي آن خنده‌ي قديمي توام در پشت آن كوه‌هاي دور و دير !
آن صبح بيرون آمده بودي يا يك روز قبلش ؟
راستش بار اول به جا نياوردم تو را،
آخر خيلي عوض شده‌اي !
چاي دوست داري بنوشي يا قهوه؟
حسابي سيگاري هم شده‌اي !
من كبريت ندارم .
طوريت شده ؟
دست هايت چرا مي لرزند ؟
تو كه دختر شادي بودي چكارت كردند ؟
چه بلايي سرت آوردند ؟
يکريز اين مژه‌هايت هم كه خيس مي شود .
آن صبح بيرون آمده يودي يا يك روز قبلش ؟
قيافه‌ات خيلي عوض شده
نشناختمت !

منو ول كن آيسل

از من يكي بگذر آيسل ،
من لايق تو نيستم !
حدس می‌زنم كه مرگم به زودي و ناگهاني باشد
من آدم بدي هستم خانم ، تاريك و كمي زشت !
تركم كن آيسل ،
نمی‌خواهم تو را ديگر .
تو در باران من نمی‌تواني راه بروي ،
سردت می‌شود خانم
شب‌هاي مركبي من موهاي طلايي تو را پريشان مي كند
اگر خواب هاي مرا بخوابي ، آه می‌ترسي .
تو هيچ ، هرگز نمی‌تواني لحظه‌هاي مرا زندگي كني آيسل عزيز ،
برو ديگر من براي تو نيستم
به خاطر من روشنايی‌ات را كثيف و تيره نكن .
من آدم بدي هستم.
تاريك و قدري هم زشت .
سوت من به درد دهان تو نمی‌خورد
می‌افتد از دهانت .
چشم‌هاي من تنهايي تو را بزرگتر و سريع تر می‌كند
قطارهايم تو را به شهرهاي پرت می‌برند
آنقدر می‌ميري كه در اين كار استاد می‌شوي
مي نشيني و ترس و نگراني جمع می‌كني
دردهاي من كمرت را خم مي كند خانم .
هرگز شادی‌هاي من با شاديهاي تو يكي نمی‌شوندآيسل
برو ديگر ،
من كسي نيستم كه تو برايش بماني
باور كن كه من نااميدم آدم بدي هستم ،تاريك و قدري هم زشت .
به هنگام شادي من تو غمگين خواهي بود
تو حزن باييز را نمی‌داني و سوزش را نشنيده‌اي ، می‌دانم
كشتي درونت هنوز به جزيره هاي تنهايي سفر نكرده
راه من وارونه و بلند است
زنگ می‌زند گوش درونم
سفر تودرتوي من قطعي ست .
حالا افكار عجيب و غريب به سرت نزند خانم
بيا دست ار سر كچلم بردار ،
من لايق تو نيستم ، گفتم كه !
حدس می‌زنم كه مرگ من به طور ناگهاني اتفاق بيفتد
من هم آدم بدي هستم ، هم تاريك و هم كمي زشت
.دوستت دارم آيسل
مرا ترك كن خانم !

برای شنیدن يکی از شعر های آتيلا ایلهان با صدای خودش این جا کلیک کنید

و يا اين جا را :İstanbul Ağrısı -Atila İlhan

ADABIYATİ TÜRKIYE

Ali Püsküllüoğlu

Tarık Günersel

Nazım Hikmet

EDIP CANSEVER

EDIP CANSEVER

Özdemir Asaf

Emel Güz

Çiğdem Sezer

Gonca Özmen

Nilay Özer

Özlem Sezer

NEVZAT ÇELİK

ÖZLEM TUTAR

Ümit Yaşar Oğuzcan

لک زده ام برای صدایت چه می شود چيزی بگويی !بگويی آن طرف زمانها گلی باز شوددر تاریکی هایم ، ببين تیره ام ، تارمبیا از آبی های آسمان ، بيا از آبی های دریا

Edip Cansever

YUSUF HAYALOĞLU

Necati Cumali - 1921-2001

Fazıl Hüsnü Dağlarca

Abdulcelil Güven

Seyfullah FATİH

M. Bülent Kılıç

Küçük İskender

Attilá İlhan

Attilá İlhan

Attilá İlhan

لک زده ام برای صدایت چه می شود چيزی بگويی !
بگويی آن طرف زمانها گلی باز شود
در تاریکی هایم ، ببين تیره ام ، تارم
بیا از آبی های آسمان ، بيا از آبی های دریا